Jula varer heilt til påske

I haust hadde Strikkerska eit aldri så lite jubilum, og ho trudde at ho hadde kome unna heile greia utan noko særleg merksemd, men den gong ei. Ein dag nærare jul hadde ho eit ærend innom NTNU, der to gode venninner jobbar. Strikkerska ante fred og inga fare, men blei møtt med bursdagssongen på blokkfløyte og tverrfløyte idet ho kom inn på kontoret. Damene hadde øvd og øvd på førehand, og alle kontora i næraste omkrins hadde fått nabovarsel på dørene. (At dei øvde i etasjen over musikk-instituttet og at Strikkerska høyrde dei på veg opp og tenkte at kvaliteten på musikkstudentane jammen hadde gått dramatisk ned sidan ho studerte der ein gong på 90-talet, treng ein kanskje ikkje skrive så mykje om her...)

Strikkerska fekk også gåve. Dei fløytespelande damene kjenner henne ganske godt etter kvart, så dette blei innertiar. Julekuleboka til Arne og Carlos samt to nøste pelsglittergarn. Akkurat det ein strikkoman treng. Takk igjen, damer!

Like før jul heiv Strikkerska seg rundt og rydda plass til to julekuler i strikkeplanane sine. Ja, ein ekte strikkar har planar som ville få Stalin til å framstå som høgst ustrukturert, må vite.

To kuler blei strikka, fylt og avfotografert. Deretter kom jula.

Og i jula var sjølvsagt Strikkerska altfor opptatt til å kunne blogge. Opptatt? Med kva då? Med å strikke, sjølvsagt! Uansett så heiter det vel seg at jula varer heilt til påske, så her er julekulene mine. Dei har pynta opp ei gardinstang i jula etter at Strikkegemalen gjorde seg vanskeleg og blånekta å ha dei på treet. Makan!

Og pelsgarnet? Jau, det er lagt inn i planane ein gong mot slutten av 2013.

Sommardraum

Tidlegare i år strikka eg denne jakka til meg sjølv, og tradisjonen tru kjøpte eg ein heil pakke med garn, med den tanken i bakhovudet at eg nok alltids skulle finne på noko med restane. Når eg tenkjer meg om, så blei eg faktisk sendt inn på lageret for å plukke ut det eg ville ha sjølv også. Dei har nok sett meg eit par gonger før på den butikken der...

Etter at eg var ferdig med jakka, låg det ein passe haug med nøste og venta på å bli brukt. Det er som tilegare nemnt ekkelt kaldt i Trøndelag for tida, så kva passar vel betre då enn å dra for gardinene, drøyme seg til ein sommarleg og varm stad og strikke ein fin sommartopp? Han blir vel neppe brukt med det siste, men ein kan vel kanskje ha eit håp om at han kan få kome fram ein gong eller to i fellesferietida. Viss vi blir velsigna med ein middels trøndersommar i år også, så får eg bruke han med ullundertøy under....

Eg støvsuga Garnstudio sine sider etter ein topp som fall i smak, men fann ikkje noko som passa heilt. Eg likte denne jakka ganske godt, men sidan eg allereie har ei jakke i dette garnet, så kunne eg tenke meg ein korterma genser denne gongen her. Fyrst tenkte eg at eg skulle gjere om jakka til ein topp, men sidan mønsterrapportane var så lange, var det vanskeleg å få det til å gå opp. Enten kom genseren til å bli for stor, eller så kom han til å bli pølseskinn, og ingen av dei alternativa var særleg flatterande...

Så var det denne toppen her. Eg likte mønsteret oppe, men eg var ikkje heilt fornøgd med kanten nede, og eg syntest at ermane var litt korte. De veit, trøndersommaren og alt det der. Dessutan syntest eg at halskanten frå jakka var finare enn kanten på denne. Kva gjer ein så? Jau, ein kombinerer. Ein dreg atter ein gong fram kalkulator og gamle reknekunnskaper, og så går ein laus. Eg tok vekk puffen på ermane på jakka, og så modererte eg halskanten litt.

Her er resultatet. Eg har laga litt lenger kant nede slik at han ikkje skal rulle seg opp, og førebels ser det ut til å fungere ganske bra.

Detalj frå mønsteret. 

Dette er nok ikkje siste gongen eg strikkar noko i Muskat. Neste prosjekt er eit opp-ned resteprosjekt til nokon som er svært glad i lilla. Eg har dessutan to nøste raudt garn igjen, så eit eller anna må ein finne på med dei også.

PS: Også denne gongen har eg lånt nokre bilete frå Garnstudio. Eg håpar dei tilgjev meg atter ein gong. 

Brrrrr

Det er rett og slett grisekaldt i Trøndelag for tida, faktisk er det minst 20 grader mindre enn eg strengt talt set pris på. Inspirasjonen til å strikke ullkle blir ikkje akkurat mindre av denne kulda her, og denne gongen har det blitt ein genser i Sandnes Mini Alpakka. Tanken var at det skulle vere ein genser med korte ermar fordi eg ikkje skulle bli så varm inne på jobben, men akkurat i dag skulle eg gjerne hatt lange ermar i staden.

Genseren er strengt talt eit resteprosjekt. Då eg strikka vestane i dette og dette innlegget, hadde eg som vanleg kjøpt ein heil pose med garn. Det blei att nok av brunfargen og lillafargen til dette prosjektet, og så har eg kjøpt til to nøste med rosa garn. At dette no har gjeve meg to nøste rosa og eit nøste lilla som det berre er tatt litt av, gjer vel at eg atter ein gong må setje i gong med eit restegarnprosjekt. Ein evig runddans kan ein kanskje kalle dette...

Genseren er ein kombinasjon av to oppskrifter frå dette heftet frå Sandnes garn. Eg har brukt oppskrifta til modell nr 22 og mønsterborden til modell nr modell nr 23. I alle fall sånn omtrent. Oppskrifta er justert litt pga manglande knappestolpe, og mønsteret har eit par ekstra omgangar med brunt her og der. Den dagen eg følgjer ei oppskrift til punkt og prikke, vil nok aldri kome...

Planlaus

Innkjøp av garn skjer ofte etter innfallsmetoden hos Strikkerska. Som regel handlar ho ein heil pose med garn når det er på tilbod, og så finn ho alltids noko å bruke det til. Denne gongen skulle vere unntaket. Då Drops hadde Merino Mania tidlegare i år, leita Strikkerska opp ei jakke ho kunne tenke seg å strikke og storma til garnbutikken for å kjøpe garn til henne. Ikkje eit nøste ekstra blei med heim denne gongen, for planen var å strikke denne jakka:

Men så gjekk det ei stund, og Strikkerska blei litt usikker på om ho skulle strikke jakka likevel. Ikkje var ho så fin som ho hugsa henne, og det var mange andre fine jakker på nettsidene til Garnstudio. Ein dag kom ho over denne og fall pladask. Dette skulle vere neste prosjekt. No er Strikkerska begynt å kome i den såkalte reparasjonsalderen, så ho hadde gløymt heilt at ho ikkje hadde kjøpt ein bærepose full med garn denne gongen her. Ho kom derfor fort ned på jorda att den dagen ho skulle starte på jakka og oppdaga at ho hadde garn nok til berre halvparten av henne. Over til plan B.

Plan B vil seie å søke på nettet igjen. Strikkerska kom over denne jakka her, og starta med stor iver. Etter å ha strikka opp eit nøste, melde skepsisen seg. Kom det til å bli for lite garn? Strikkerska tok fram alle gamle matematikkunnskapar, reknar på gram, omgangar, cm og til og med antal masker før ho konkluderte med at ho ikkje torde strikke jakka likevel. Ei jakke med 10 cm for kort arm på den eine sida er ikkje spesielt sjarmerande, har ho kome fram til.

OK. Då var vi over på plan C. Plan C innebar å leite etter oppskrifter til nokon som er litt mindre enn Strikkerska. Valet fall på ein kar som snart kom til å trenge ny ullgensar uansett, og denne blei godkjend av den omtalte karen.

Dei siste dagane har Strikkerska strikka og strikka og strikka, både dag og natt, og no er gensaren ferdig. Viss nokon lurer på korleis Strikkerska får tid til dette og om ho ikkje har ein jobb ho skulle ha passa, så kan Strikkerska opplyse om at ho har det. Problemet er berre at Strikkerska, som nemnt tidlegare, har kome i reparasjonsalderen, og eit lite helseproblem gjer at ho akkurat no har nokon andre til å passe jobben sin. Det blir derfor tid til å strikke litt meir enn vanleg.

I løpet av desse dagane har Strikkerska rekt opp igjen fleire centimeter av gensaren fleire gongar. Ho har konkluderte med at ein gensar med komplisert og uregelmessig flettemotiv ikkje kan strikkast med eit og eit halvt auge på TV-en og det andre halve på strikketøyet. Strikkerska anbefaler spesielt å halde seg unna filmar med George Clooney når ein skal strikke slikt mønster...

Og neste prosjekt? Det er på pinnane, og det mesteparten av det er med ein tråd og berre rette masker. Svært Clooney-venleg. Strikkerska har dessutan fått ei unnskyldning for å kjøpe meir Merino Extra Fine til eit seinare prosjekt. Ho må berre lese nokre strikkeoppskrifter fyrst.

PS: Dei bileta Strikkerska ikkje har tatt sjølv, er henta frå www.garnstudio.com, eit paradis for dei som gjerne les strikkeoppskrifter.

Æ ønske mæ... !

For ei stund sidan blei Strikkerska ferdig med ei lue med dusk. Bakgrunnen for det var ei klage frå nokon som visstnok aldri hadde fått lue med dusk, og det må ein jo gjere noko med. Lua er forøvrig ein favoritt og blir brukt kvar dag.

Så gjekk tida, og den indignerte duskluelause fekk auge på eit par vottar som eg hadde strikka til storesystera. Då var vi i gong igjen: "Æ å ønske mæ sånnre vottar." Dessutan var bestillinga at dei skulle passe til lua. Strikkerska leita i gamle oppskrifter, fann fram ei votteoppskrift som kunne passe, sørga for godkjenning og ilte ut for å kjøpe garn. Kva gjer ein ikkje for småfolk som gjerne vil ha strikkakle?

Som de ser, så passar vottane perfekt, og dei har gjort stor lukke hos ho som la inn bestillinga.

Hos Strikkerska står, som alltid, prosjekta i kø. Sokkar er som regel ikkje med på lista over spennande prosjekt som Strikkerska har lyst til å setje i gong med, men av og til må også slikt gjerast. Eit par sokkar forsvann på skulen plutseleg, og ein kar eg kjenner trong plutseleg eit par nye. Som regel har Strikkerska brukt ganske tjukt ullgarn til sokkar, men det har ikkje alltid vore spesielt vellukka. Ryktene seier at det blir for tjukt og klumpete i skoa, så då ho kom over tynt, slitesterkt sokkegarn frå Regia for eit par år sidan, var det eit lukketreff. Mønstrete og fine blir dei også, heilt av seg sjølv.

Kva så med neste prosjekt? Strikkerska er i tenkeboksen. Det betyr ikkje at ho ikkje har starta på neste prosjekt, men ho er no i ferd med å ta i bruk målband, kalkulator og gamle matematikkunnskapar fordi ho er usikker på om ho har nok garn til det neste ho har tenkt å strikke. Avgjerda fell nok ganske snart.

Tidstjuvar er ikkje alltid så dumme likevel

Bloggen har vore ein forsømt del av livet mitt i det siste. Grunnen er sjølvsagt at ein av og til strikkar plagg som ikkje kan presenterast på nettet før mottakaren har fått dei. Slik er det altså no. Det hemmelege prosjektet eg har halde på med i det siste, er ferdig og ligg på vent til det skal bli gåve om nokre veker. Det manglar enno knappar, men eg reknar med at min faste knappeinnkjøpar tek den jobben ein av dagane. I mellomtida har eg begynt på noko nytt. Hos ein lidenskapleg strikkar går det sjeldan meir enn nokre minutt mellom kvart prosjekt.

I midten av september kjøpte eg 11 nøste med Big Merino på sal. Eg har tidlegare strikka fleire plagg av Merino Extra Fine, og dette er omtrent det einaste garnet eg kan ha rett på huda utan å klø noko forferdeleg. Då Drops kom med Big Merino for ei stund sidan, blei eg nysgjerrig. Det ville vore glimrande med eit tjukkare garn med Merino sin kvalitet, problemet var berre at dei ikkje hadde det på City Syd, der eg som regel handlar. Men på ein impulstur innom Jens Hoff i byen, oppdaga eg at dei hadde det. På sal. Hurra! 11 nøste lys mosegrønt garn kom i korga mi, utan anna plan enn at dette kunne bli ein hals og kanskje ei lue eller noko slikt.

Tida gjekk, eg strikka på hemmelege saker og andre saker, og eg brukte altfor mykje tid på tidstjuvar. Vi har vel alle vore bort i dei. Å lese andre sine strikkebloggar kan få tida til å flyge i eit ufatteleg tempo, og viss dei hadde teke husleige for den tida eg har brukt på strikkegrupper på facebook, så hadde eg truleg hatt svært tom konto.

Fordelen med å bruke altfor mykje tid på strikkesider på nettet, er at ein kjem over mange fantastisk flotte prosjekt som ein har lyst til å prøve seg på. Hadde eg ikkje vore ein utprega sta person og ei som likar å få unna ulike prosjekt, så hadde eg nok hatt huset fullt av ufo-ar (uferdige objekt for dei som måtte lure). Eg kom over fleire flotte luer og halsar som eg kunne tenke meg å strikke, og så laga eg min eigen variant av dei.

Fyrst blei det ein hals inspirert av Marte Helgetun sin hals i perlestrikk. I staden for perlestrikk valde eg å forskyve mønsteret ei maske mot høgre for kvar om gang, og dette ga ein effekt av striper på skrå. Halsen er strikka med snurr for at han skal ligge penare.

På dette biletet ser ein tydeleg snurren. Dette har eg aldri prøvd før, og det var litt uvant at strikketøyet snurra seg på pinnen.

Sidan eg ein gong brende meg på å kjøpe for lite garn til eit prosjekt og ikkje klarte å finne eit einaste nøste som ikkje hadde stor fargeforskjell, har eg alltid sørga for å kjøpe nok garn. Ofte meir enn nok garn, faktisk... Det var altså fleire nøste igjen. Kva skulle ein så finne på? Jau, fyrst blei det ei lue med same mønster som halsen. Deretter blei det jammen nok garn til ein hals til. Det har allereie vore vinter i Trøndelag lenge, og det er kaldt. Eg trong ein hals til å ha under jakka så ikkje nordavinden skulle gje meg gåsehud både her og der, og då måtte eg berre prøve meg på ein hals som har gått som ein farsott på både facebook og strikkebloggar. Han er så enkel at sjølv mor kan klare han, og for dei som måtte lure på korleis han blei laga, så kan dei sjå her. Mønsteret er det same som på lua og den andre halsen, og eg har hekla ein kant av fastmasker rundt. Halsen fekk litt anna form enn viss ein strikkar vanlege riller. Grunnen til dette er at mønsteret får heile arbeidet til å forskyve seg, slik at det blir meir som eit parallellogram enn eit rektangel.

Både lua og halsen såg litt tamme ut utan pynt, og på denne bloggen fann eg oppskrift på korleis ein kan hekle blomster. Hekle kan eg, men eg bør nok ha oppskrift viss eg skal gjere det, og denne blomsten passa perfekt.

Då bør eg vere budd på minst eit halvt år med vinter...

Omlag to minutt etter at dette prosjektet var ferdig, var det nye på pinnane. Bestillinga til neste prosjekt blei lagt inn med klar tale: "Æ å ønske mæ sånnre votta!" Dei får bli tema for neste blogginnlegg.

Restevinter

Det går definitivt mot kaldare tider i Trøndelag. Det er absolutt inga for at vi skal bli kollektivt dehydrerte i bartebyen, det har vi jammen fått erfare i det siste. Det er surt, vått og hustrig, og vi innser derfor at vi må førebu oss til kaldare tider, også når det gjeld innhaldet i klesskapet.

Denne lilla vesten har blitt presentert tidlegare på bloggen, og han har vore ferdig ei god stund no. Eg hadde 4 nøste til disposisjon, men etter 3 nøste sa ho som skal bruke han høgt og tydeleg stopp! Så lang, men ikkje lenger! Nøste nr 4 er lagt vekk og notert inn på 5-årsplanen. Ein ekte strikkeentusiast ligg neppe noko tilbake for sovjetiske menn med bart når det gjeld å legge lange planar, ei heller denne dama her.

Så dukka det plutseleg opp 3 nøste med garn frå ein Hello Kitty-genser som blei strikka for eit års tid sidan. Kva skulle desse brukast til? Nokon hadde lagt inn klage på at dei aldri hadde fått lue med dusk, så då blei det lue med dusk. Lua er strikka med eit halvt auge Marius-mønsteret. Strikking på frihand har begynt å bli ei ganske vanleg tidtrøyte her i heimen. Det andre halve auget var stort sett på TV-en.

For nokre månader sidan blei denne lua strikka. Ho er strikka av to nøste Sisu som låg att etter ein kjole som blei strikka for fleire år sidan. Eigaren av lua var sjølv på garnstudio.com og leita opp kva ho ville ha, så då var det berre å fyre opp pinnane.

Den same eigaren ville også ha vottar til lua, så då blei dette neste prosjekt. Desse blei strikka ferdig sist fredag. Sjølv om dei ikkje er strikka i same mønster, så passar dei vel saman med lua. Det grå garnet er den same fargen som i lua, men her er det brukt svart i staden for koksgrått. Grunnen til det er at det var denne fargen som låg i restekassa, og målet for resten av året er å få unna ein del restegarn som ligg og tek plass.  Strikkerska innser at dette kan bli vanskeleg, når både Obs!, Jens Hoff og Drops har sal på garn samtidig...

Dette burde vel gå ganske godt saman, får ein tru. Eg har fått ei klar og tydeleg bestilling på "sånnre votta te mæ å", så ein skal ikkje sjå bort frå at det kan dukke opp fleire Selbuvottar på bloggen etter kvart.

Den siste førebuinga - så langt - til kaldare dagar er ein hals. Ein gong for eit års tida sidan kjøpte eg ein bærepose med garn på sal på Obs! Mesteparten av garnet blei ein genser, men det var att 4 nøste. Sjølv om Strikkerska er ein skarve norsklektor, så har ho klart å rekna ut at halsen blir 125 cm lang når han er ferdig, og det bør vel halde til to gongar rundt halsen på ei som snart susar inn i tenåra.

Eg må innrømme at eg atter ein gong har ramla utpå og handla ein bærepose med garn på Obs! Av dette skal det bli nokre plagg som neppe blir vist på bloggen før langt utpå nyåret, all den tid dei skal bli gåve til nokon i dei tider. Dersom det blir litt stille på bloggen, så er det altså fordi eg held på med eit prosjekt som ikkje kan visast fram på lenge enno.