Hastverksprosjekt

Etter at Restevottane eg strikka for litt sidan brått blei altfor små, måtte dei erstattast i full fart for å hindre blåfrosne fingrar. Utvalet av tovavottar er rikhaldig, men det skulle visst absolutt vere vottar med tettsitjande vrangbord, må vite. Det var derfor berre å dukke ned i restegarnet og sjå kva ein fekk til.

Desse vottane er strikka av Merino Extra Fine og stort sett på frihand. Kanskje hadde det vore ein idé å bruke oppskrift, for tommelkilen blei liksom så underleg passert. Men så lenge mottakaren er fornøgd, så har eg ikkje tenkt å setje henne på idéen at det er noko som ikkje stemmer med dei.

 For dei som lurer på kvifor vottane ser ut til å vere strammare i overgangen mellom dei ulike fargeskifta, så er det fordi eg har festa endane den vegen. Ja, eg kunne nok ha trekt litt i dei før eg dampa dei, men som sagt: hastverksprosjekt. Dessutan var det eit fantastisk vêr ute då vottane blei ferdigstilt og fotografert, og vi som har budd i Trøndelag eit stund, veit at då heng ein seg ikkje opp i slike detaljar som buklete vottar, ein berre kjem seg ut så fort som mogeleg. Det kan bli lenge til neste gong.

~

Ravello - på ein måte

I slutten av juli kom Strikkerska tilbake frå ferie. Eller - ho var ein tur innom i heimen mellom to turar. Det var sal på Muskat, og ho hadde det travelt, så ho stakk innom Jens Hoff på City Syd og snappa med seg nokre nøste i full fart. Ho hadde ei formeining om at det skulle bli ein stripete genser ein gong, men resten av planen var relativt uklar.

Garnet blei liggande i ein pose i den store kassa under trappa, før det brått ein dag fekk kome fra. No starta jakta på den perfekte oppskrifta - noko som skulle vise seg å bli ei hovudpine. Til slutt fall valet på Ravello, ein genser som har gått som ein farsott gjennom norske strikkebloggar det siste året.

 Strikkerska har vel i grunnen til gode å følgje ei oppskrift slik som ho står, så dette er hennar eigen tilpassa tofarga Ravello. Dessutan var Muskat ein god del tjukkare enn det garnet som står i oppskrifta, så her måtte matematikkunnskapane fram igjen. I fyrste omgang blei reknestykket relativt mislukka. Genseren er strikka ovanfrå og ned, og då Strikkerska hadde delt av til ermar og var begynt på bolen, fann ho ut at ho skulle prøve genseren. Det blei eit deprimerande syn. Pølseskinn og tvangstrøye var ord som gjekk gjennom hjerna eit lite sekund, før ho prisa seg lukkeleg for at ho hadde begynt øverst. Det var berre å strikke vidare, auke litt meir og vips!, så hadde genseren den rette forma.

Ein periode strikka Strikkerska på genseren frå tre kantar. Det hang altså 8 rette pinnar og ein rundpinne i arbeidet samtidig? Kvifor? Jau, ho måtte tyne det blå garnet til det siste. Derfor blei det strikka både bol og striper på erma samtidig, slik at ikkje noko garn skulle gå til spille.

Genseren er i bruk og har allereie gått inn blant favorittane. Denne vil bli mykje brukt.

Restevottar

Ein dag oppdaga eg ei frøken som eg kjenner, trong eit par nye vottar. Ho gjekk nemleg rundt med eit par vottar som var strikka til henne i barnehagen, og no er ho allereie komen langt i tannfellinga. Vrangborden starta langt oppe på handleddet, og tommelen på votten gjekk berre så vidt nedom fyrste leddet på fingeren. Eg tilbaud henne eit rikhaldig utval av tovavottar frå hennar eiga skuffe, men nei - "dæm e for varm!" Det var berre ein ting å gjere - å strikke vottar.

Eg hadde framleis grått ullgarn liggande. Observante lesarar vil dra kjensel på det same ullgarnet som dei tre førre blogginnlegga handlar om - Strikkerska har ein ørliten tendens til å handle stort når det er sal på Obs! I tillegg til dette er det alltids eit rikt utval av restegarn i kista mi. Vi blei derfor einige om ein fargepalett som kunne fungere.

 Oppskrifta eg har brukt er Arne og Carlos si, og kan finnast her.

Eg har gjort nokre justeringar for å få den rette storleiken, blant anna har eg utelate endane på mønsteret. Eg har også gjort om litt på tommelen.

Vottane fall i smak, blei tekne i bruk same dagen som dei var ferdige, og har vore i trufast bruk sidan. No er ikkje Strikkerska så rask til å blogge om dei prosjekta ho har, så i dette tilfellet kan det rapporterast om følgjande: To månaders bruk med aktiv leik i snøen har sett sine spor. Sjølv garnet Falk er superwashbehandla, så har det tova temmeleg kraftig. Vottane er derfor no vindtett, vasstett og truleg også skotsikre. Ulempa er at dei også er minst to storleikar mindre enn då eg startar, så vi er tilbake til der vi starta med vrangbord langt oppe på handleddet og altfor kort og trang tommel. Det må strikkast nye vottar, men enn så lenge må frøkena ta til takke med eit rikt utval av altfor varme tovavottar.

Varme trompetistfingrar

Ein ung trompetist trong nye vottar - gjerne noko med musikktema. Eg var inne på tanken på å teikne mønster sjølv, men det trong eg slett ikkje. Passande mønster var å finne på nettet, så her var det berre å leite fram litt Falk frå den store kassa under trappa og gå i gong.

Hekla lue

Strikkerska gjer noko ho kan, men eigentleg synest er litt kjedeleg: heklar. Bestillinga var ei lue som passa til genseren som blei intervallstrikka tidlegare i haust, og håpet var at heklinga skulle vere mindre belastande på handleddet og tommelen enn strikking. Dessverre var det ikkje så stor forskjell, så Strikkerska må vel halde fram med treninga og intervallstrikkinga si (og lese fleire bøker).

Lua er hekla i halvstavar og på gefühlen, men må ha vore vellukka, for ho er i bruk kvar dag.

Intervallstrikking??

Å pådra seg senebetennelse i tommelen (type de Quervains viss nokon skulle lure) når ein er ein lidenskapeleg strikkar, er ille.I starten var det ikkje mogeleg å halde i strikkepinnane - ikkje få på seg kledene på fornuftig vis heller, men det er ei heilt anna historie. Etter nokre dagar kraup eg til korset og kjøpte meg ei skinne som heldt tommelen heilt roleg. Då gjekk det meste av daglege gjeremål lettare, og den akutte fasen av betennelsen gjekk relativt raskt over. Men korleis skulle ein klare seg utan strikking?? Eg må nok innrømme at eg strikka litt også i den perioden - med skinna på! Snakk om desperasjon...

Vekene gjekk, og handleddet blei liksom ikkje betre. Faktisk blei det på mange måtar litt verre. Det som hadde starta i tommelfingeren, roa seg etter kvart ned, men i staden spreidde det seg til heile handleddet og langt opp i underarma. I starten av juni innsåg eg at eg måtte kaste inn handkledet og søke profesjonell hjelp. Eg enda til slutt opp hos ein dyktig fysioterapeut på toppidrettssenteret i Granåsen. Han sa at denne skaden hadde han sett før, dette var noko han såg hos skiløparar på toppnivå. Haha! Dette var nok den fyrste og siste gongen nokon klarte å finne ein måte å samanlikne meg med ein toppidrettsutøvar på. Eg vanka der fleire gonger, observerte diverse skihopparar som ein brukar å sjå på TV i gangane, og fysioterapeuten drog, knadde, masserte og stakk. Dessutan la han ned totalt strikkeforbod og gav meg eit himla langt treningsprogram.

Høyrde vi treningsprogram? Til denne dama? Og himla langt? Og strikkeforbod? Urk! Men kva gjer ein ikkje for strikkinga? Møt derfor den nye kameraten min:

Denne skapningen har vore med meg til Tyrkia, til Vestlandet, til London (stanga i klesskapet heldt!) og til Mallorca no i haust. Han har til og med blitt brukt (iført bunad!) mellom vigsle og festmiddag i eit bryllup i sommar. Snakk om innsats! I Tyrkia såg dei veldig rart på ho som dreiv med eit lenger treningsprogram ved bassenget kvar einaste dag. Det anar meg at det har noko med at resten av dama ikkje såg ut til å vere særleg veltrena...

Etter sommaren presenterte den hyggelege fysioterapeuten meg for desse to kompisane her, samtidig som han fortalde meg at eg kunne få lov til å intervallstrikke. At det var?? 10 minutt i slengen? Og berre viss eg heldt fram med å trene og tøye kvar dag? Men igjen - kva gjer ein ikkje for strikkinga?

Eg har alltid sagt at strikking er nødvendig for den mentale helsa, så her kjem resultatet av fleire veker med intervallstrikking og tilhøyrande trening. Genseren heiter Light Trails og finst på Ravelry for dei som er kjende der. Eg har strikka han til ein fjortis som så gjerne ville ha ny genser. Han er strikka i Falk, og mottakaren er nøgd med resultatet.


































Genseren er strikka frå toppen og ned, og erma er strikka med vranga ut. Eg hadde ingen planar om å strikke to heile erme i berre vrange masker....

Detalj frå mønsteret på skuldra.

 Kva har så dette ført med seg?
1. Eg har aldri lese så mange bøker som eg har gjort dei siste månadene. Det er kanskje ikkje så ille, all den tid eg eg er norsklektor og over middels interessert i skjønnlitteratur.
2. Eg har innsett at eg må halde på med treninga, og at eg nok ikkje kan strikke så mykje som før. Det kan altså bli lenger mellom blogginnlegga heretter.
3. Eg har innsett at det faktisk er mogeleg å reise på ferie utan strikketøy i kofferten.
4. Eg har blitt mykje sterkare i armane. Aldri så gale at det ikkje er godt for noko. :)

Tøffel-sjølfi

For ei stund sidan publiserte Strikkerska eit innlegg om to par tovatøfler som dessverre ikkje blei fotograferte før dei blei pakka inn i julepapir og gjevne bort. Eigarane av tøflene var svært positive til oppmodinga om å sende Strikkerska eit bilete av tøflene, men ting tek som kjent tid. Derfor har desse bileta godgjort seg ganske lenge på harddisken til Strikkerska før ho endeleg fekk ein idé om at ho skulle skrive eit nytt innlegg.

Her ser de altså dei ferdige produkta. Tøffelpar nr. 1 slappar av heime i godstolen:

Tøffelpar nr 2 er med på jobben. Det blir truleg ganske dyktig til å analysere temmeleg kompliserte setningar etter kvart.

Strikkerska må dessverre melde om at dei som les denne bloggen av og til, ikkje gjer klokt i å halde pusten mens dei ventar på neste innlegg. Grunnen til dette er at Strikkerska dessverre har strikka på seg ein hardnakka senebetennelse i venstre handledd og tommelfinger, og pinnearbeidet må derfor reduserast til eit minimum. Heldigvis er Strikkerska godt over snittet glad i bøker, så for å unngå å bli sprø av strikkeabstinensar har ho no grave seg djupt ned i bokverda. Ho kjem ut når tommelen gjev klarsignal.