Gult er kult

Denne genseren er resultatet av eit garnsal og av lysta på ein genser i ein glad farge. Dessutan fekk eg prøve eit garn eg ikkje har prøvd før. Oppskrifta finn du på Garnstudio sine sider, og garnet er Paris. 100% bomull og 17 masker per 10 cm.

Genseren er strikka ovanfrå og ned, noko eg likar svært godt fordi eg då får høve til å sjekke passforma undervegs. Sidan garnet er så tjukt, gjekk det veldig fort å strikke han. Mesteparten er faktisk strikka på flyet mellom Europa og USA mens eg såg film på skjermen ombord.

Kva eg synest om genseren og garnet? Den observante lesaren ser nok at det er haust på biletet. Då vi kom tilbake frå USA, kom den kalde årstida i fullt mon, og sidan genseren er så utringa som han er, blei han ikkje brukt så mykje gjennom vinteren. No er kanskje trøndervinteren over, så no har han kome fram att. Han er god å ha på, men eg har ei kjensle av at garnet ikkje held seg fint så veldig lenge. Det virkar som at det sig litt, og det nuppar også ein del. Tida vil vise. Uansett er det vel slik at ein får det ein betaler for, så nokon genser som eg kunne bruke i årevis hadde eg ikkje rekna med at dette blei.

Rop om hjelp

Med den kalde hausten kom det høglydt bod om kalde fingrar om eit rop om hjelp. Her hasta det, så det var berre å hive seg over pinnane. To trådar babyull saman blei enkle, men varme vottar, og krisa var avverga.

Oppskrift? Nei, strikka på gefühlen og med den fingerkalde disponibel for prøving av og til. Passar perfekt i år. Neste år blir det nok trong for nye.

Restestrikk

Garnet som blei testa tidlegare i år, fekk absolutt bestått, så dette kjem eg nok til å bruke meir av. Blandinga av merinoull og bomull gjer at genseren blir akkurat passe varm, og dessutan hindrar bomullen at garnet sig.

Som vanleg hadde eg kjøpt eit par nøste ekstra, klok av skade frå andre katastrofer der eg har fått for lite garn og ikkje klart å skaffa same innfarging etterpå. Noko måtte desse einslege nøsta brukast til, og denne gongen blei det til ein hals (eller buff om du vil).

Observarnte lesarar vil sjå at det slett ikkje er midt på vinteren i Trøndelag. Som vanleg ligg eg ørlite etter med blogginga. Vinterbileta er venta ein gong rundt jonsok. :-) 

Klassisk Marius

På klassebiletet mitt frå tidleg 80-tal var det minst ein elev som hadde ein slik genser som dette her. Klassisk Marius. Går aldri av moten. Derfor var det heller ikkje så overraskande at det dukka opp eit spørsmål om å få ein slik genser frå ein kar som eg kjenner ganske godt.

Sidan han som ønska seg genser denne gongen, ikkje toler anna ull enn Merino Extra Fine, så blei genseren strikka i akkurat dette garnet. Dette medførte litt berekning og kalkulering, men sidan garnet er kjent for å sige litt, blei genseren strikka på tynnare pinnar enn tilrådd, slik at det skulle bli fast og greitt. Fargane er omlag dei same som i originalgarnet.

Som de ser av bileta, så ligg blogginga allereie mange månader etter produksjonsdagen. Ein ting er at det går sakte med strikkinga pga handledd som kranglar, treig blogging skuldast kun sløvheit frå Strikkerska si side. :)

Strikkerska testar garn

Hadde eg visst det eg veit no om årets sommar i Trøndelag, så hadde eg nok ikke kjøpt garn til berre ein genser då eg bestemte meg for å teste Cotton Merino frå Drops. Den aller største garnfavoritten er Merino Extra Fine frå same produsent, men det er ikkje til å legge skjul på at dette garnet kan sige litt dersom ein brukar det på store plagg. Eg bestemte meg derfor for å teste Cotton Merino, i håp om at bomullsdelen av garnet skulle gjere det litt meir stabilt. Utgangspunktet for prosjektet var denne genseren frå Garnstudio.

Observante lesarar vil sjå at eg har gjort ganske store endringar. Eg har blant anna valt rett modell i staden for A-form, og dessutan har eg forlenga ermane og brukt rillestrikk i staden for perlestrikk. Gensaren er strikka frå halskanten og ned, ein teknikk eg set meir og meir pris på. Når det forbaska, kranglete handleddet tillet berre korte økter med strikking og aller helst berre rette masker i ein farge, så må ein finne modellar som kan passe til desse kriteria. Då er raglanmetoden ei velsigning.

Eg vil anslå at det gjekk med om lag 550 gram garn, og eg er svært nøgd med genseren. Dette blir nok eit nytt favorittgarn. Han er varm nok til å lune godt, men samtidig ikkje så varm at han får meg til å koke over. Eg trudde eg skulle kunne bruke han ut april i alle fall, men med den våren og sommaren vi har hatt i Trøndelag hittil, så har han vore flittig brukt. Meir Cotton Merino i spreke fargar står definitivt på innkjøpslista.

For ordens skuld - bileta er tekne tidleg i mars. Sjølv i Trøndelag er det no kome lauv på trea.

Baggy? Kriminell?

Ein stykk ganske stor gut var praktisk talt luelaus. Slik kan ein ikkje ha det! Den luetrengande er ikkje spesielt kresen i klesvegen og kjøpte raskt argumentet om å bruke opp restegarn frå tidlegare prosjekt. Bestillinga sa at lua skulle vere litt baggy og lang, og som de ser, så blei det slik.

Lueeigaren påpeiker at ein også kan omforme lua til meir kriminell-look, om ein måtte ha lyst til det.

Ho kan også brukast på husdyr av det relativt tause slaget.

Fakta: Ca to nøste Merino Extra fine
Masketal:120
I etterkant ser eg at eg nok kunne brukt litt færre masker.

Ups! I did it again!

I fjor gav eg bort to par tøfler til to gode venninner til jul, og fyrst lenge etter jul oppdaga eg at eg hadde gløymt å ta bilete av dei før eg pakka dei inn og gav dei ifrå meg. I etterkant kan ein kanskje tru at ein lærer av slike feil, men det er visst for mykje å forlange, viser det seg. Derfor skjedde det altså igjen i år. To par vottar gjekk til to flotte damer til jul, og i februar ein gong kom eg på at eg kanskje burde ha fotografert dei. Heldigvis er ikkje damene så langt unna, og med dagens teknologi var bilete berre eit par tastetrykk unna.

Vottane heiter "Bittas Mittens" og oppskrifta er henta frå Ravelry. Eg har strikka dei i Merino Extra Fine, og eg meiner at det gjekk litt i underkant av to nøste per par. Lesarane av bloggen bør likevel ta desse opplysningane med ei klype salt, all den tid eg ikkje ein gong er i stand til å hugse å ta bilete av ferdige produkt...

Uansett - vottane var ukompliserte og artige å strikke, og eg håpar at dei har kome til nytte hos mottakarane.